افراد نادان گفتند چرا خدا با ما سخن نمى‏گويد يا براى ما معجزه‏اى نمى‏آيد ٬ كسانى كه پيش از اينان بودند نيز مثل همين گفته ايشان را مى‏گفتند . دلها و افكارشان به هم مى‏ماند . و ما نشانه‏ها را براى گروهى كه يقين دارند نيك روشن گردانيده‏ايم . ( ۱۱۸ سوره بقره )

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت.
شیطان هر روز صبح از جهنم بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد. خورشید ، تاریکی را می شست . می برد و شیطان برای آوردن تاریکی هی راه بین جهنم و روز را می رفت و برمی گشت. و این خسته اش کرده بود.
شیطان روز را نفرین می کرد. روز را که راه را از چاه نشان می داد و دیو را از آدم.
شیطان با خودش می گفت: کاش تاریکی آنقدر بزرگ بود که می شد روز را و نور را و خورشید را در آن پیچید یا کاش …
و اینجا بود که شیطان نابینایی را کشف کرد: کاش مردم نابینا می شدند. نابینایی ابتدای گم شدن است و گم شدن ابتدای جهنم.

***
اما شیطان چطور می توانست همه را نابینا کند! این همه چشم را چطور می شد از مردم گرفت!
شیطان رفت و همه جهنم را گشت و از ته ته جهنم جهل را پیدا کرد. جهل را با خود به جهان آورد. جهل ، جوهر جهنم بود.
***
حالا هر صبح شیطان از جهنم می آید و به جای تاریکی، جهل روی سر مردم می ریزد و جهل ، تاریکی غلیظی است که دیگر هیچ خورشیدی از پس اش بر نمی آید.
چشم داریم و هوا روشن است اما راه را از چاه تشخیص نمی دهیم .
چشم داریم و هوا روشن است اما دیو را از آدم نمی شناسیم.
وای از گرسنگی و برهنگی و گمشدگی.
خدایا ! گرسنه ایم ، دانایی را غذایمان کن.
خدایا ! برهنه ایم ، دانایی را لباس مان کن.
خدایا !گم شده ایم ، دانایی را چراغ مان کن.
***
حکیمان گفته اند: دانایی بهشت است و جهل ، جهنم.
خدایا ! اما به ما بگو از جهنم جهل تا بهشت دانایی چند سال نوری ، رنج و سعی و صبوری لازم است !؟
عرفان نظر آهاری

مشتی خاکم. سبک و آزاد و بی تعلق. نامی ندارم و کسی مرا نمی شناسد. با باد سفر می کنم. گاهی در باغچه ای کوچک اقامت می کنم تا به ریشه ای کمکی کنم و غذای گیاهی کوچک را به او برسانم؛ و گاهی به بیابان می روم تا خلوتی کنم و از خورشید، سکوت و سوختن بیاموزم.

بسیاری اوقات اما خاک پای عابرانم، خاک پای هر کودک و هر پیر و هر جوان. سال ها پیش اما تندیسی مغرور بودم با چشم هایی از عقیق، تراشیده و بالابلند. زندانی دیوار و سقف و مردم. فریفته پیشکش و قربانی و دست هایی که به من التماس می کرد. مردم خود مرا از کوه جدا کردند و تراشیدند و آوردند و بعد خود به پایم افتادند.

هیچ کس به قدر من ناتوان نبود. آنها اما از من می خواستند که زمین را حاصلخیز کنم . آسمان را پرباران. می خواستند که گوسفندشان را شیرافشان کنم و چشمه ها را جوشان. من اما هرگز نه چشمه ای را جوشان کردم و نه گوسفندی را شیرافشان. و نه هرگز زمین و آسمان را حاصلخیز و پرباران.

ستایش مردم اما فریبم داد. لذت تمجید، خون سیاهی بود که در تن سنگی ام جاری می شد. هیچ کس نمی داند که هر بتی آرام آرام بت می شود. بتان در آغاز به خود و به خیال دیگران می خندند. اما رفته رفته باور می کنند که برترند. من نیز باور کرده بودم.

تا آن روز که آن جوان برومند به بتخانه آمد. پیشتر هم او را دیده بودم. نامش ابراهیم بود و هر بار از آمدنش لرزه بر اندامم افتاده بود. حضورش حقارتم را به رخ می کشید. دیگران که بودند حقارت خویش را تاب می آوردم. آن روز اما با هیچ کس نبود. بتخانه خالی بود از مردم. تنها او بود و تبری بر دوش.
ترسیده بودم، می لرزیدم و توان ایستادم نداشتم.

ابراهیم نزدیکم آمد و گفت: وای بر تو، مگر تو آن کوه نبودی که مدام تسبیح خدا می گفتی؟ مگر ذره ذره خاک تو نبود که از صبح تا غروب یاسبوح و یاقدوس می گفت؟ تو بزرگ بودی، چون خدا را به بزرگی یاد می کردی. چه شد که این همه کوچکی را به جان خریدی؟ چه شد که میان خدا وبندگانش، ایستادی؟ چه شد که در برابر یگانگی خداوند قد علم کردی؟ چه چیز تو را این همه در کفرت پابرجا و مصصم کرده است؟ چرا مجال دادی که مردم تو را بفریبند و تو مردم را؟ وای بر تو و وای بر هر آفریده ای که با آفریدگار خود خیال برابری کند.

و آن گاه تبرش را بالا برد اما هرگز آن را بر من فرود نیاورد. من خود از شرم فرو ریختم؛ غرورم شکست و کفری که در من پیچیده بود، تکه تکه شد.

ابراهیم، تکه های مرا در دست گرفت و گفت: شکستن ابتدای توبه است و توبه ابتدای ایمان.

و من در دست های ابراهیم توبه کردم و بار دیگر ایمان آوردم به خدایی که پاک است و شریکی ندارد.

ابراهیم گفت: تو امروز شکستی، ای بت! اما مردم هرگز از پرستش بتان دست برنخواهند دشت. مردم می توانند از هر چیزی بتی بسازند، و اگر چوبی نباشد که آن را بتراشند و اگر سنگی نباشد که به پایش بیفتند، خیال خود را خواهند تراشید و به پای خود خواهند افتاد و خود را خواهند پرستید.
و وای که پرستیدن هر چیز بهتر از پرستیدن خویش است.

ابراهیم گفت: این مردم، خدا را کوچک دوست دارند؛ کوچک تر از خویش. خدایی یافتنی، خدایی ملموس و دیدنی. خدایی که بتوان بر آن خدایی کرد.

اما خدایی که مثل هیچ کس و هیچ چیز نیست، خدایی که همه جا هست و هیچ جا نیست، خدایی که نه دست کسی به آن می رسد و نه در ذهن کسی می گنجد، خدایی دشوار است؛ و این مردم خدای آسان را دوست دارند.

به دست های ابراهیم چسبیدم و گفتم: ای ابراهیم! مرا شکستی و رهانیدی از آن خدای سهل ساختگی، حالا تنها مشتی خاکم در برابر دشواری خدا چه کنم؟

ابراهیم گفت: تو خاکی مومنی و از این پس آموزگار مردم. شهر به شهر و کوه به کوه و دشت به دشت برو . به یاد این مردم بیاور که از خاکند و خاک را جز فروتنی، سزاوار نیست. و اگر روزی کسی به قصه ات گوش داد، برایش بگو که چگونه ستایش مردم، مغرورت کرد و چگونه غرور، مشتی خاک را بدل به بت می کند.

من گریستم و دست های ابراهیم خیس اشک شد. او مشتی از مرا به آب داد و مشتی را به باد و مشتی را در رهگذار مردم ریخت...

عرفان نظرآهاری

منصرف می شدم از نوشتن " نقطه ٬ سرخط " سرزمین آفرینش .

می ترسیدم که شاید ناخواسته این نوشته ٬ فکر کسی را به هم بریزد ٬ می ترسیدم امیدهای کوچک دوستانم را به تشویش بکشد ٬ می ترسیدم قلب های مهربان اهالی این سرزمین را غمگین کنم ٬ می ترسیدم دوستانم از سرزمین آفرینش بروند و من را در این سرزمین ابدی تنها بگذارند .

آری دوستان ٬ اینجا سرزمین دوست داشتنی آفرینش من است ٬ سرزمین امیدها و آرزوهایم . سرزمین آرامش ابدی ام ٬ سرزمینی که سوگند یاد می کنم تا زمان بودنم ٬ بودنش را شاهد باشید .

وقتی می خواستم سرزمین آفرینش رو شروع کنم دلشکسته بودم ٬ از بی مهری مردمان این روزگار .

و امروز که دوباره می نویسم دلشکسته ام ٬ از بی مهری نامهربانی روزگار .

همیشه دوستان زیادی رو می دیدم که بی حوصله و یا درهم و آشفته خاطر هستند . در همه موارد سعی کردم اونها رو به سمت نوشتن بکشم ٬ نوشتن روی کاغذ حس خوبی داشت ٬ اما از بزرگترین مزایای وبلاگ ٬ پیدا کردن دوستان هم خط و هم فکر است که می تواند فرد آشفته را از بسیاری آشفتگی ها و گوشه گیری ها بیرون آورد .

وقتی بچه ها شروع به نوشتن می کردند ٬ اغلب بعد از یک یا دو سال مسیری رو پیدا می کردند که ادامه دادنش دیگر نیازی به وبلاگ نداشت ٬ من مثالی می زدم و می گفتم این وبلاگ مثل پیله پروانه هاست . بچه ها می آمدند ٬ با تنی ضعیف و رنجور می آمدند و همه خستگی ها را می شستند و بعد از مدتی بال می زدند و می رفتند . هنوز هم همه روزه شاهد وبلاگ های بسیاری هستیم که نویسندگانشان آنها را ترک کرده و آنها را با یک نامه و یا مقاله به پایان رساندند .

بماند که اغلب این پروانه ها زود از پیله درمیان و در حالی که هنوز به این خونه نیاز دازند ٬ ترکش می کنند . و دوباره مجبورند با تنی رنجورتر به پیله برگردند .

این دیدی بود که من نسبت به وبلاگ های بسیاری از دوستانم داشتم ٬ یک پیله ٬ یک قدم تا پرواز . . .

اما من به جرات اینجا داد می زنم و می گم :

 آهای مردم ٬ اینجا خبری از پروانه نیست !

من حالا حالا ها به خونه خودم ٬ به سرزمینم ٬ به سرزمین آفرینشم نیاز دارم ٬ من هنوز همون کرم کوچولوی سرزمین آفرینشم .

من کجا و پروانه شدن کجا !

شرط پروانه شدن اینه که بال در آورده باشی ٬ اینه که بتونی دل از زمین بکنی و پرواز کنی . . .

من کجا و دل کندن!

من کجا و پرواز کردن !

پس همیشه اینجا هستم ٬ این کرم کوچولو همیشه اینجا توی سرزمین آفرینش می مونه ٬ و اگر یه روز دیدید که کرم کوچوئه نیست ٬ بدونید که تونسته دل بکنه ٬ بدونید که پرواز کردن رو یادگرفته و پریده رفته ٬ و باز هم بدونید که اگه یه روز این کرم کوچولوئه پروازکنه و بپره اما باز همه شما رو دوست داره و اون بالا از توی آسمون ها نگاهتون می کنه و رنگین کمان براتون می فرسته .

راستی هیچ دقت کردید ٬ زمانی که شما یک مطلب را می نویسید ٬ بعد از پایان یک موضوع ٬ می روید سرخط برای یک موضوع دیگر .

حالا اسم این پست را هم گذاشتم " اینجا سرزمین آفرینش است ٬ نقطه ٬ سرخط " به این دلیل که قصد دارم بار دیگر از سرخط شروع کنم .

نقطه ٬ سرخط

به امید پیروزی و کامیابی همه اهالی سرزمین آفرینش در سال جدید .

( پاورقی ۱ : یک مقاله درباره نوروز و پیشینه آن آماده کرده بودم که در نشریه محلی " یاس " چاپ شد برای دسترسی به این مطلب اینجا کلیک کنید )

شعر آرش کمانگیر را با صدای خود شاعر(سیاوش کسرایی) در اینجا بشنوید

به نام یزدان می ستایم و به یاری می خوانم دادار آفریدگار از همه چیز آگاه ٬ کردگار جهان ٬ خداوندان خداوند ٬ شهریاران شهریار ٬ آفریدگار و نگهدار آفریدگان ٬ روزی دهنده ی توانای نیروی ازلی ٬ بخشاینده بخشایشگر مهربان ٬ پروردگار توانا و دانا و پاک ٬ شهریار دادگر نیستی ناپذیر را . ( گزیده ای از خورشید نیایش از اوستای مقدس )

اینجا سرزمین پارسیان است ٬ سرزمین عشق و امید و آرزو ٬ سرزمین آرش کمانگیر ٬ سرزمین البرز کوه . . .

" جشن سپندارمزد " یا " جشن اسفندگان " یکی از فرخنده جشن هایی ست که از نیاکان ما به جا مانده است . این جشن با هدف بزرگداشت سپنته آرمیتی یا سپندارمزد است ٬ سپنته آرمیتی به معنای باروری ٬ مهر و محبت و نماد عشق است .

همه ایرانی ها از کوچک و بزرگ درباره ولنتاین می دانند ٬ می دانند ولنتاین نام کشیشی بوده که در مقابل قانون منع ازدواج ایستاده و در نتیجه این ایستادگی توسط امپراتور روم کشته شده ٬ و از آن زمان ( دوران فرمانروایی کلودیوس دوم ) تا به امروز ٬ او نمادی شده است برای عشق و متاسفانه این نماد به ایران ما هم رسیده و چند سالی است که حوالی ۱۴ فوریه ٬ بازار شکلات و عروسک و گل شلوغ می شود و همه صحبت از هدیه ولنتاین می کنند .

این در حالی است که خود ما ٬ فدائیان زیادی در راه عشق داشته ایم ٬ از فرهاد و شیرین و بیژن و منیژه تا آرش افسانه ای مان .

آرش کمانگیر که نماد عشق و مهر است برای ایران ٬ آرشی که جانش را فدای سرزمین مادری اش کرد و این بزرگترین نماد عشق است .

و امروز ما می دانیم که آرش همچنان از فراز البرز به ما می نگرد ٬ به شادی ها ٬ امیدها و زندگی مان .

جشن اسفندگان در گذشته در روز ۵ اسفند ( اسفند روز ماه اسفند ) برگزار می شده ٬ اما به دلیل تغییراتی که در تقویم به وجود آمده ٬ تاریخ صحیح این جشن در تقویم جدید ۲۹ بهمن است ٬ یعنی درست ۴ روز بعد از والنتاین . همچون هر سال از همه دوستان دعوت می کنم که نگاهی بیاندازند به آیین نیاکان مان ٬ به زیبایی های " سپندارمزد " به روز عشق و باروری و شادی ٬ و پیشاپیش این جشن را به همه تبریک می گویم .

در پایان ٬ این روز به تنها عشق حقیقی زندگی ام ٬ به بانوی آرزوها و امیدهایم ٬ به مادر بزرگوارم تقدیم می کنم ٬ گرچه جسم خاکی اش دیگر در کنارم نیست ٬ اما هنوز هوای خانه ام از عطر نفس هایش پر است .