وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاء وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ وَلاَ يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إَلاَّ خَسَارًا

 ما آنچه را براى مؤمنان مايه شفا و رحمت است از قرآن نازل مى‏كنيم ولی ستمگران را جز زيان نمى‏افزايد . ( آیه ی ۸۲ سوره ی مبارک اسرا )

خواب های مقدس ٬ گل های بنفشه ٬ خاک باران خورده از اشک ٬ و مرد آبان .

مرد آبان ٬ که اینک سالهاست دور افتاده ٬ از خواب های مقدس ٬ از گل های بنفشه ٬ از خاک باران خورده از اشک ٬ از مرد آبان

بارانی که این بار نبارید ٬ رودخانه ای که اینبار خاموش بود ٬ دشتی که اینبار گلی بر آن نرویید ٬ گلی که اینبار بویی نداشت ٬ و پروانه ای که امسال سرگردان است .

روزهای مرد باران خورده آبان گذشت ٬ شفا اکسیری نایاب شد ٬ درد اما نایاب تر ٬ مرد آبان بی درد شد ٬ و بی دردی آغاز خاموشی ست ٬ مرد آبان خروش را فراموش کرد ٬ سال هاست صدایی از رودخانه ی خروشان شهر نمی آید ٬ مرد آبان شفا را فراموش کرد ٬ دعا را ٬ و خدا را نیز .

مرد آبان غرق در دنیا بود ٬ و معشوقش سرشار از رنج ٬ و معشوق پر رنج ذکر می گفت و دعا می کرد در حالی که چشمانش خسته بود و دلش از غربت میهن پر غم ٬ او اما تنها ذکر می گفت و مناجات می کرد ٬ برای شفا ٬ برای امید ٬ برای گل های بنفشه ٬ برای سرگردانی پروانه ها ی سال بی باران .

و مرد آبان دیر فهمید که دور افتاده است ٬ دیر فهمید که سال هاست دیگر نمی بیند ٬ سال هاست باران را فراموش کرده است .

سال ها بود به باطل خود را عاشق می پنداشت ٬ و فراموش کرده بود که عشق حقیقی همان رنج سرگردانی پروانه هاست ٬همان مناجات معشوقش در زیر آفتاب داغ سرزمین وحی است ٬ معشوقی که برای عشق وجودش را قربانی کرده بود ٬٬ همچون دلدادگی پروانه های سرگشته ی سال بی باران .

و مرد آبان سال هاست که عشق حقیقی اش را گم کرده است ٬ درست از همان سالی که راز سرگردانی پروانه ها را فراموش کرد .

آن شبی که فاصله ها  دل مرد آبان را لرزاند ٬ با دلی لرزان با خدای خود سخن گفت ٬ نه وهم بود و نه خیال ٬ حقیقتا این بار خدا بود که با او سخن می گفت . مرد آبان می پرسید و خدایش جواب می داد ٬ خدایش می پرسید ٬ و مرد آبان ٬ سکوت می کرد ٬ شرمسار می شد .

و روزها گذشت ٬ روزهایی که برای معشوقش رنج و نبرد و صبوری بود . روزهای آزمون بزرگ .

مرد آبان ٬ مرد باران دیده آبان دعا می کرد ٬ فاصله را کنار می زد ٬ اما فاصله ها عمیق بود ٬ فاصله ها طولانی بود ٬ معشوق اینجا نبود ٬ اگر بود تنها به خاطر مرد آبان و دختر اسفند بود ٬ و معشوق در روزی از روزها تصمیم گرفت مرد آبان و دختر اسفند را به آزمونی بزرگ دعوت کند ٬ به رنج ٬ به فاصله . معشوق معلمی بود بخشنده ٬ و در هر نگاهش درسی بزرگ پنهان بود .

معشوق خود را از نظر ها پنهان کرد ٬ گمان بردند که معشوق رفته است ٬ آنهایی که از داستان پروانه ها هیچ نمی دانستند ٬ گریه کردند ٬ فریاد زدند و سرگردان دشت بی پروانه شدند .

معشوق اما پنهان بود ٬ معشوق آنها را می دید ٬ دشت را ٬ بنفشه ها را ٬ و نرگسی را که راز پروانه ها را می دانست . همان نرگسی که اولین کاشف این راز شد ٬ همان نرگسی که راز معشوق را دانست و به پاس این دانستن خود نیز به داستان بزرگ سرگشتگی دعوت شد .

و مرد آبان همه ی اینها را می دید ٬ همه ی این داستان را ٬ نرگس را که پیامبری بود برای باور ها ٬ و دشت را ٬ و خدا را که در سایه ی بال های پروانه ها پنهان شده بود .

اما مرد فراموش کار آبان ترسید ٬ و وجودش را پنهان کرد ٬ از باران ٬ از بنفشه ٬ از راز سرگشتگی پروانه ها .

مرد آبان ٬ مسیرش را فراموش کرده است ٬ گم شده است ٬ دور افتاده است ٬ از داستان زندگی اش ٬ از آزمونش ٬ از خدایش ٬ از معشوقش .

زمانی که معشوق در سرزمین وحی بود ٬ به مرد آبان پیام رساند که روبروی خانه خدا ایستاده ام ٬ چه آرزویی از خدا داری ؟ مرد آبان برای معشوق پیام فرستاد : " از خدا بخواه برای همیشه داشته باشمت " عکس بالا گوشی تلفن همراه معشوق است و نوشته اش همان آخرین پیام مرد آبان .

و اینگونه شد که خدا معشوق را برای همیشه به مرد آبان بخشید . خدا مسیر را روشن کرد ٬ او هدایت را نشان داد ٬ و معشوق برای همیشه مرد آبان را به بازی دعوت کرد ٬ به بازی پروانه ها ٬ به بازی سرگشتگی .

و مرد آبان چقدر ضعیف است اگر خطا کند ٬ اگر حتی رنگ بنفشه ها را نبیند ٬ اگر به سراغ سرگشتگی پروانه ها نرود . و چقدر فراموشکار است اگر باران را به خاطر نیاورد ٬ باران را و صدای خروش رودخانه ها را .

برای مرد آبان دعا کنید ٬ برای مرد فراموشکار آبان دعا کنید ٬ برای مرد دل خسته ی آبان دعا کنید ٬ برای باران دعا کنید ٬ برای بارانی که این بار نمی بارد ٬ برای رودخانه ای که اینبار خاموش است ٬ برای دشتی که اینبار گلی بر آن نروییده است ٬ برای گلی که اینبار بویی ندارد ٬ و برای پروانه ای که امسال سرگردان است .