اینجا سرزمین آفرینش است

تقدیم به فردایی که خواهد آمد

sarzamine-afarinesh — Fri, 06 Nov 2009 13:56:18 GMT

پيش از شما / به سان شما / بی‌شمارها / با تار عنكبوت / نوشتند روی باد / كين دولت خجسته‌ی جاويد زنده باد - استاد شفيعی كدكنی

تو را از رفتن هیچ گریزی نیست ٬ همچون نیاکان بی شرمت .

قسم به رنگ سبز فریاد ما ٬ روزی خواهی رفت

قسم به سپیدی آسمان شهر روزی خواهی رفت .

و قسم به رنگ سرخ خون جوانان ٬ ظلم پایدار نخواهد ماند .

شیون زنان بی پناه اما شجاع ٬ بانگ تکبیر جمهور مردم ٬ شعله ی آتش و گریه های بی امان ما از حجم آلوده ی هوایی که تو ساخته ای . همه و همه سوگند می خورند که تو روزی خواهی رفت .

و ما آن روز را انتظار می کشیم ٬ ما آن روز را نقاشی می کنیم ٬ آن روز را متولد خواهیم ساخت

تقدیم به ماهی که سرشار از ابرهای رحمت خداست .

sarzamine-afarinesh — Tue, 27 Oct 2009 12:16:18 GMT

به ابرها نگاه کنید ٬ ابرها شگفت انگیزند !

به ابرها خیره شوید ٬ ابرها پیام رسانند ٬ معجزه گرند ٬ پر تجربه اند .

دعا کنید ٬ دعای خود را زمانی از خدا بخواهید که صدای غرش ابرها را می شنوید و یقین داشته باشید .

یقین داشته باشید باران که ببارد خداودند حرف های شما را شنیده است ٬ ابرها پیام رسانند .

ابرها پر از اسرار عجیبند ٬ به دنیا آمدن کودک ٬ از دنیا رفتن مادر ٬ باز شدن غنچه ی گل سرخ را از زبان ابرها باید شنید .

من یقین دارم ابرهای آسمان شهرم زیباترین ابرهای جهان است . ایمان دارم به روز رفتن ٬ زمانی که ابرها بر فراز آن دشت آشنا گرد هم می آیند و نور می بارد از میان دستانشان .

ابرها سایه ی خداست . می آیند تا نگاه تو را به آسمان خیره کنند ٬ آسمان حیاط خانه ی خداست .

آن روز در آسمان ٬ ابری نبود ٬ با آرش در خیابان قدم می زدیم که ابرها آسمان را گرفتند ٬ باران بارید . با اشاره ی دستان او به آسمان نگاه کردم ٬ از میان ابرها نور می بارید ٬ از میان سایه ی خدا نور می بارید . زمانی که برگشتیم همه چیز تمام شده بود . ابرها او را با خود برده بودند .

و روزی که جسمش در زمین آرام گرفت ٬ در میان سرمای بهمن ٬ هوا بهاری شد و ابرها باران باریدند ٬ ایمان دارم که این ابرهای اسرار آمیز چشمان بینای خداست .

و در تیر ماه که مادرش را صدا زده بود ٬ در میان گرمای تابستان ناگهان ابرها آمدند و باران آوردند .

اینگونه است که من ایمان دارم به این ابرهای معجزه گر ٬ سایه ی رحمت خدا بر زمین .

در کودکی خدا را به شکل ابر می پنداشتم و امروز یقین دارم خداوند توده ی ابرهای به هم فشرده است زمانی که باران از آن می بارد ٬ خداوند همه است و هیچ نیست .

به ابرها نگاه کنید ٬ نقشه ی راه را خواهید یافت . شما را هدایت می کنند ٬ ابرها هدایت گرند .

سعید وفا / آبان ۸۸

تقدیم به هستی ؛ دختر هشت ماهه ای که از امروز خدا پدر و مادر اوست

sarzamine-afarinesh — Thu, 08 Oct 2009 22:40:18 GMT

من برای تولالایی میگم ؛ توبخواب , بخواب هستی ام !
از فردا همه ی هستی مادر توست ؛ همه ی هستی پدر تو . خدا که بزرگترین است سایه به سایه , گام به گام همراه تو خواهد بود

توکودک نیستی , تو امروز , درست همین امروز بزرگ شده ای . تو به بزرگی دنیایی هستی که هنوز یک سال نشده بر آن قدم گذاشته ای !

چشمانت را آهسته ببند , صدای قلب مادرت را خواهی شنید
چشمانت را ببند . نگاهش را خواهی دید
و نوازش گرم دستانش را بر گونه ات احساس خواهی کرد !

مادرت به تو نزدیک است , حتی از خدا هم به تو نزدیک تر است

نگاهش را , صدایش را , نوازش دستانش را در این دنیای تاریک جستجو نکن !
تنها کافی ست لحظه ای چشمانت را بر جهان سرد ما ببندی ٬

مادرت تو را در آغوش خواهد گرفت و گونه های سردت را خواهد بوسید .

امروز صبح که از خواب بیدار شدی گونه هایت پر از عطر بهشت بود .

" ح " من دلتنگم ٬ مشق دلتنگی ام را هزار بار نوشته ام ! جریمه ام تمام نشد ؟

sarzamine-afarinesh — Sat, 26 Sep 2009 21:40:18 GMT

مگر قرار نگذاشته بودیم تو مرا دوست بداری و من گل های داوودی را ؟

من که هر روز به شوق عطر داوودی ها بیدار می شوم ! تو چگونه است که صدای مرا اینقدر زود فراموش کرده ای !

مگر قرارمان نبود که باران ببارد و زیر پتوی آفتاب خورده ای که در ایوان تنها مانده بود با هم چای بخوریم و من مخفیانه دستانم را بر شانه های تو بگذارم ؟

نه ! نه " ح " هیچ قراری بین ما نبود ! هر چه بود از نفس بیمار من بود .

چه بی شرم بودم من ٬ زمانی که می خواستم عشقت را بدزدم .

و تو بی رحم ٬ زمانی که قلب مرا دزدیده بودی !

قرار بود رنگ موهای تو مشکی باشد ٬ مثل پرهای کلاغ !

و من قار قار کنم ٬ مثل جوجه های کلاغ

نه ! انگار هیچ قراری بین ما نبود " ح "

هیچ قراری نبود و من بی شرمانه تو را دوست داشتم !

هیچ قراری بین ما نبود و من تو را برای خود دلبسته بودم . نقشه کشیده بودم زمانی که همه خوابند ٬ زمانی که گوشه ی پنجره ی اتاقت باز مانده است تو را بدزدم .

همچون کلاغی که بی رحمانه گوشواره از گوش دخترک می کشد ٬ تو را می خواستم از او بدزدم !

کلاغ زخمی می ساخت بر وجود دخترک ٬ و من بر پیکره ی بشریت زخم می زدم " ح "

من از روزی که تو را خواستم ٬ همه ی انسانیت را ٬ شرف را ٬ زیر پا گذاشتم !

من تو را نمی خواستم ٬ نفس بیمارم را می خواستم . و نفس بیمار ٬ غافل از همه چیز هر روز برایم دام می چید .

امروز صبح خوابت را می دیدم " ح " ٬ روی کاغذ برایم چیزهایی کشیده بودی . و هنوز با من قهر بودی که با دستانت مرا به سوی خود کشاندی .

و این تلفن لعنتی زنگ زد ٬ زنگ زد " ح " ٬ زنگ زد و نگذاشت تو را ببینم .

گمان می کردم فراموشت کرده ام ٬ اما زمانی که از خواب پریدم و قلبم می زد فهمیدم هنوز تو را دوست دارم ٬ حتی اگر در بیداری دستانت را به سویم دراز نکرده باشی .

" ح " تو را دوست دارم ٬ دیگر نمی خواهم تو را داشته باشم ٬ دیگر نمی خواهم تو را بدزدم ٬ تنها می خواهم تو را دوست داشته باشم .

تو جزئی از تاریخ منی ! مگر می شود تو را دوست نداشت !

" نگاه اولیوس " را گوش می کنم ٬ مگر می شود گوش داد و به یاد تو نبود ٬ سرمایی که با دیدن چشم های سیاه تو از بین می رفت در خاطرم نقش می بندد !

همه ی موسیقی های دنیا را هم اگر می خواستی برایت جمع می کردم .

" ح " من دلتنگم ٬ مشق دلتنگی ام را هزار بار نوشته ام ! جریمه ام تمام نشد ؟

سعید وفا / مهر ۸۸

و با هر نفس یک قدم به او نزدیک تر خواهید شد !

sarzamine-afarinesh — Sun, 23 Aug 2009 21:06:18 GMT

همه جا تاریک است و هیچ نوری نیست . همه جا سرد است و هیچ حرارتی نیست . تاریکی از فرط تنهایی منفجر می شود ٬ و نور می زاید ٬ و گرما می زاید ٬ و تو در نور خلق می شوی ٬ زاده می شوی .

از تاریکی سایه هایی در خاطرم مانده است ٬ مسیری طولانی ٬ سنگ هایی بزرگ که به سرعت آنها را رد می کردم و جاذبه ای قوی که مرا به سوی حفره ای بی انتها می کشید .

و بعد از آن چیزی در خاطرم نیست ٬ می گویند در یک صبح پاییزی متولد شده ام .

انفجار بزرگ رخ داد و دنیای تو متولد شد ٬ و از نور انفجار٬ ستاره ات در آسمان روشن گشت ٬ و خدایی که به دنیایی دیگر هدایتت کرد از خود نشانه ای بر پیشانی ات گذاشت . که پیشانی مقدس ترین نقطه ی وجودت شد .

درون آدمی دنیایی ست مرموز و پیچیده .

به تعداد انسان ها و شاید حتی به تعداد حیوانات و گیاهان دنیا وجود دارد .

و تو ٬ بی خبر از این همه بزرگی ٬ خود را به تنهایی همه ی محصول خلقت می دانی . و دنیای درونت از تو موجودی می سازد که همه چیز را در حصار خود می خوانی !

بی اندیشه پا بر شانه های ضعیف مورچه ای می گذاری و نمی دانی که دنیایی را زیر پاهایت له کرده ای .

گلی را ٬ برگی را ٬ علف به گمانت بیهوده ای را از ریشه بیرون می کشی و نمی دانی که جهانی را نابود کرده ای .

و به راستی یکی از رازهای بزرگ آفرینش همین متفاوت بودن دنیای آدم هاست ٬دنیای موجودات ٬ هیچ کس را به دنیای تو راهی نیست ٬ و تو را به دنیای هیچ کس !

و تو زندگی می کنی ٬ و سرانجام دنیایت را با خود خواهی برد .

درست مثل اتوبوس های عادی است این ماشینی که قرار است تورا از قبر به صحرای محشر ببرد ٬ آنها نشسته اند ٬ و تو ساکت از پنجره ی ماشین بیرون را نگاه می کنی ٬ بیابان تاریک است . هرزگاهی نوری از آسمان می تابد و شعله اش دامان رهگذری را می گیرد . و پیرمردی را می بینی که در شعله ای می سوزد و فریاد می کشد ٬ چقدر آشناست .

دنیایی که می بینی در قالب هیچ یک از این تصاویر نمی گنجد ٬ با چه کلمه ای می توان توصیف کرد نامحدود را !

ماشینی که تو را می برد هیچ بازگشتی در کارش نیست ٬ تو مستقیم می روی به سوی ابدیتی که از آن فرار می کردی !

و ماشین که در فضایی تاریک حرکت می کرد ٬ می ایستد ٬ اینجا ایستگاه آخر است ٬ و جاذبه ای قوی تو را به بالا می کشد ٬ مسیر تاریک ست ٬ پراز سنگ های بزرگ ! پرتاب می شوی ! انفجاری بزرگ تو را به سوی سنگی بزرگ پرتاب می کند .

بارها آمده بود تا تورا هشدار دهد " این مسیری که می آیی به سوی من نیست ! به بیراهه رفته ای ٬ مسیر من جای دیگری ست ! "

به تو گفته بود به دیوار خواهی خورد ٬ بازگرد به سوی من که هیچ کس چون من مشتاق دیدار تو نیست !

و تو نرفتی به سویش و به دیوار خوردی !

مثل گنجشکی وحشت زده خود را به دیوار های بلند می کوبی و کسی نیست تا بار دیگر پرواز یادت دهد !

او رفته بود ٬ زمانی که تو خواب بودی !

و با هر نفس یک قدم به او نزدیک تر خواهید شد !

( ماه بزرگی ست اگر آگاه باشیم ٬ سحرگاهان که می رسد ٬ خدا و فرشتگانش به ما نزدیکند ٬ من را از دعای خود محروم نکنید )

سعید وفا / ماه رمضان

شهاب باران تقدیم به شهاب داوری عزیزم

sarzamine-afarinesh — Wed, 12 Aug 2009 23:19:34 GMT

فردا که می آید چهل روز از سقوط شهاب دوست داشتنی ما می گذرد .

امشب آسمان شهر شهاب باران بود ٬ به یاد شهاب ما

و هر شهاب که سقوط می کرد و نوری می داد یاد شهاب خودمان می افتادم که سقوط کرد و شعله ای ساخت در دل آدم ها ٬ حتی کسانی مثل من که کمتر می شناختیمش .

برای شادی روح شهاب عزیزم فاتحه بخوانید .

می خواستم امشب از شهاب هایی که سقوط می کنند عکس بگیرم ٬ اما نشد ٬ آنقدر سریع می آیند و می سوزند و محو می شوند که تو زود فراموش می کنی که روزی بوده اند . به جای آن آقای اردی ( دوربین عزیزم ) عکس بالا رو از ماه گرفت که تقدیمش می کنم به شما و شهاب داوری .

برای نرگسی که دوستش دارم

sarzamine-afarinesh — Tue, 14 Jul 2009 23:18:18 GMT

روزی داستان روزگارم تنهایی بود ٬ و مادربزرگ تنها امید تنهایی ام ٬ او یکی بود و دیگر غیر از او هیچ مادربزرگی در دنیا نبود .

امروز که با سپهر در خیابان قدم می زدیم و از ماجرای دردناک درگذشت دایی اش می گفت ٬ نا گهان چشمانم از سیاهی پیرهنش به سوی گردوهایی راه افتاد که گردو فروش در ظرفی گرد چیده بود و داد می زد " گردو تازه ٬ گردو تازه "

بی اراده یاد آخرین باری افتادم که گردو تازه خریدم .

همان روزی که با هم گردو خوردیم و من به تو درباره ی پیراهن چهارخانه ای گفتم که ارزان خریده بودمش و به نظرم معامله ی خوبی کرده بودم . همان پیراهنی که اکنون به تن دارم !

چه کسی باور می کند تو نباشی آخر

چه کسی باور می کند دو سال است که دیگر مرا نبوسیده ای ٬ دست خود را برای بوسیدن گونه ام به گردنم نیانداخته ای !

از وقتی رفته ای من دیگر انگور نخورده ام ٬ تو انگور دوست داشتی ٬ و من آخرین بار یک سال پیش در سالروز رفتنت انگور خوردم ٬ فردا که می رسد یادم باشد خوشه ای انگور بخرم و نیمه شب ٬ آهسته ٬ بی آنکه کسی بفهمد انگور بخورم .

و آجیل های مغازه ی حمصی نمی دانم بی تو هنوز هم برکت دارند یا نه ٬ کشمش هایی که پاک می کردی و با گردو درهم می کردی تا سرگرمی محفل عصرانه مان شود .

می خواستم الان که برای تو می نویسم " داریوش رفیعی " گوش کنم ٬ به یاد روزهای آخری که با هم گوش می دادیم ٬ نوارش را پیدا نکردم . انگار همه ی نوارهای دنیا را در ضبط خانه ی تو جا گذاشته ام !

مامان بزرگ من می ترسم ! من می ترسم به عکس شما ها نگاه کنم ! من هیچ چیز را باور نکرده ام ٬ هرگاه که به عکس شما نگاه می کنم ترس همه ی وجودم را می گیرد ! واقعا شما دو نفر رفته اید ؟ واقعا دو سال است من شما دو را ندیده ام ؟

من دور افتادم ! آنقدر از شما دور افتادم که راه را یافتن برایم سخت شده است !

شما تنهایم نگذاشته اید ! من خود ٬ خود را تنها گذاشته ام !

آنقدر از تو خاطره دارم ٬ آنقدر روزهای من تو بوده ای که اگر بخواهم بنویسم شاید ماه ها نوشته ام ادامه داشته باشد . اما چیزی نمی نویسم !

چیزی از خاطراتمان نمی نویسم تا برای همیشه بین من و تو باقی بمانند .

دوستت دارم ٬ دخترت را هم دوست دارم ٬ و در آرزوی دیدن شما زندگی می کنم

سعید وفا / تیرماه ۸۸

و هر آیینه آنچه ما ایجاد می کنیم به سوی ما باز خواهد گشت .

sarzamine-afarinesh — Fri, 22 May 2009 23:19:18 GMT

و تو بی خبر از همه جا در گوشه ای از بزرگی بی کرانی که چشمتانت افقی برایش نمی بیند افتاده ای . و صدای گام های محکمی که لحظه به لحظه به تو نزدیک می شوند آسمان را گرفته است .

ارتشی از تاریکی از دور دیده می شود . و شعله ای سرخ در آسمان بی انتهای سرزمین نقش می بندد .

تو را با خود می برند ٬ بی آنکه فهمیده باشی چگونه به ستون چوبی سپاه تاریکی بسته شده ای .

عجیب است تاریکی که چون شعله ی آتش سوزان است . و پوست تو تاول می زند در حالی که بر دستان سپاه تاریکی تشییع می شوی .

دریاچه ی بزرگی ست که حباب های هوا تمامی سطح آن را پوشانده اند . و تنها در یک لحظه می بینی که به برکه ی آب های جوشان پرتاب شده ای و صدای ممتد جیغ تو آسمان سرزمین را پر می کند . و صدای خنده های عجیب سپاه تاریکی . و تو زیر آب های جوش دست و پا می زنی و تاول می زنی و می ترکی و تاول می زنی و می ترکی از درد

. . .

دشت بزرگی ست پر از گل هایی عجیب که شرمسارانه تو را نگاه می کنند . در بلندای زمین تپه ای ست که انسان هایی بر آن ایستاده اند و تو را می نگرند ٬ و می خندند

و تو خوشحال از خنده هاشان با هزار درد خود را بر بام تپه می کشی ٬ و لبخند می زنی به همه کسانی که می شناسی شان .

عجیب است ٬ همه ی اهل اینجا را می شناسی .

و صدای کوبیدن بر طبل می آید و تو با هر صدا قدمی به عقب پرت می شوی . انسان ها می خندند . چیزی دیگر نمانده تا دوباره در دشت گل ها فرود افتی . صدای بلندی به همراه خنده ی انسان ها در دشت می پیچد و تو پرت می شوی در حالی که این بار گل ها دهان باز کرده اند . تو را تکه تکه می کنند ٬ و تو درد می کشی ٬ و خون ات بر دشت جاری می شود و گل ها می خندند ٬ و تو درد می کشی

. . .

دختر غمگینی گوشه ای بر زمین نشسته و ساز شکسته ای را می نوازد و برگ تمامی درختان می ریزد و تو احساس می کنی کاش هیچگاه نبودی . تلخ می شود ٬ تمام رنگ ها تلخ می شود . و همه چیز سخت می شود آنگونه که هیچگاه ندیده ای ٬ و تو احساس می کنی ٬ احساس می کنی ٬! کاشکی نبودی

. . .

سایه ی تاریک بزرگی بر بالای سرت به پرواز درآمده و همه ی پرندگان دشت گرد پرنده ای که برایت آشناست جمع آمده اند . با اشاره ی بال او به سوی تو حرکت می کنند . و تو احساس می کنی درد نوک های تیز آنها را بر بدنت

و پرنده ی بزرگی بر شانه ات می نشیند ٬ او را نگاه می کنی و در لحظه ای چشم راست تو را با منقارش در می آورد و تو وحشت زده به چشمی نگاه می کنی که بر زمین افتاده است . درد می کشی ٬ می میری و دوباره زنده می شوی ٬ بر تو حمله می کنند ٬ می میری ٬ زنده می شوی ٬ درد می کشی ٬ درد .

. . .

صدای قلب ات آسمان را گرفته ٬ دستان ات را به بر قسمت چپ سینه ات می گیری ٬ و بی درنگ قلبت خونین در میان دستانت هویدا می شود و تو بی اختیار جیغ می زنی از وحشت آنچه دیده ای و درد می کشی و قلبت بر زمین می افتد و قلب همچنان می زند و تو بی قلب چه درد خواهی کشید همیشه

. . .

درب فلزی بزرگی باز می شود و تو به سمت بازداشتگاهی هدایت می شوی ٬ صدای جیغ های ممتد همه ی بازداشتگاه را پرکرده است . سپاه تاریکی بار دیگر می آید . و این بار تو را در زیر پاهایشان له می کنند و تو خرد می شوی و زنده می شوی ٬ عجب دردی ست شندیدن صدای خرد شدن استخوان هایت در حالی که هنوز نفس می کشی .

. . .

همه چیز تمام شد ٬ دشت زیباست ٬ آنچنان زیباست که هیچگاه گمانش را هم نمی بردی ٬ آنکه دوستش داشتی را می بینی ٬ مادرت را ٬ سکوت زیبایی ست . و تو خوشحال از اینکه رنج پایان یافته ٬ می دوی ٬ می دوی ٬ می دوی ٬ و به سوی آغوش او خود را پرت می کنی . و به دیوار بزرگی می خوری و زمین می افتی ٬ میان این دو جهان دیواریست استوار .

و تو گریه می کنی . بر دیوار چنگ می کشی . و گریه می کنی ٬ اما هیچ راهی نیست . هیچ وسیله ای را با خود به این جهان نیاورده ای . تو می مانی و حسرت لحظه ای ٬ زمانی ٬ آغوش

. . .

صدای بالابان دوباره تو را به هوش می آورد . صدای غریبی ست . در میان آوای بالابان صدای وحشت تمام محشر را فرا گرفته است . سپاه خداوند حرکت کرده اند . دروازه ای از بهشت باز شده است . و صدای سحر انگیز بالابان دم سپاه خداست .

تو ایستاده ای و لحظه ای لباس بلند سفیدی را بر افق آسمانی می بینی ٬ همه ی سپاه خدا به اینجا آمده اند ٬ به برکت حضور ٬ باران تمام دشت را فرا می گیرد و برای لحظه ای آتش های آسمان خاموش می شود . درختان نمایان می شوند و آسمان آبی ٬ گویی درد پایان یافته است .

و تو هنوز نمی دانی کجا ایستاده ای که تو را صدا می زنند . و تو بر ابری کوچک سوار می شوی ٬ تو را بالا می برد ٬ بالا می برد و بار دیگر صدای ساز خدا همه ی آسمان را پر می کند . کسی برای دیدار آمده است . او دلتنگ توست .

لحظه ای دیدار پاداش عبادت های اوست . و تو بار دیگر به پاس عبادت های اوست که فرصت زندگی پیدا می کنی .

به خدا قول داده است که اگر بار دیگر به زمین بازگردی زیبا زندگی خواهی کرد . و از تو قول گرفته است آنگونه زندگی کنی که روزی نه چندان دور نزد او بازگردی .

و تو بار دیگر بازمی گردی تا جهان نخست را زیباتر زندگی کنی

و هر آیینه آنچه ما ایجاد می کنیم به سوی ما باز خواهد گشت .

" پس هر کس ذره ای بدی کند بدی اش به سوی او باز خواهد گشت و هرکس ذره ای خوبی کند خوبی اش به سوی او بازخواهد گشت " آیات ۷ - ۸ سوره ی مبارک زلزال

باغچه ی کوجکی که دوستش دارم , حتی روزی که دیگر نباشم

sarzamine-afarinesh — Fri, 01 May 2009 13:02:18 GMT

روبروی پنجره ی خانه ی ما باغچه ی کوچک مرموزی ست که هزاران هزار موجود کوچک در آن خانه دارند . و من این باغچه را عاشقم ٬ تا زمانی که هستم .

و امیدوارم به روزی که دستان سبز درختان باغچه ی کوچکم به آسمان رسیده باشند .

کودک بودم که هنوز نام گل داوودی را نمی دانستم . و گل داوودی بنفش رنگی در گوشه ی باغچه مان خانه داشت ٬ و من او را گل بنفشه می خواندم و دوستش داشتم .

گل داوودی دیگر نیست . نمی دانم چه روزی بود که فصل داوودی تمام شد و اینک سال هاست که نعنایی در آنجا ریشه دوانده . و من در اوهام پراکنده ام آن قسمت از باغچه ی مرموز را نعناعیه می نامم .

درخت توت سفید کوچکی در باغچه کاشته شده بود . و روزی توت های سیاه به همه ی سفیدی درخت حمله کردند . و من که آن روز کودک بودم سال ها سفیدی توت های درخت را از یاد برده بودم . و امروز از پس این سال ها توت های سفید دوباره سر به آسمان گذاشته اند و حیات و حیاط خود را باز پس گرفته اند .

یاس باغچه ی ما به خاطر مادرم کاشته شد . و امروز روزهاست که هر بهار عطر گل هایش سرشار از خاطره می شود .

درخت انگور نه از برای ما ٬ که برای سرگرمی گنجشکان بازیگوش کاشته شد و انگورهایش نیز نه برای سفره ی ما که برای دلخوشی همین گنجشکان سبز می شوند .

درخت گیلاس اگر چه سال هاست دیگر نیست ٬ اما به لطف گل های بنفشه همه ی خاک وجودش پر از رنگ شده است .

و زیتون همسایه ی خوبی ست برای گل ها ٬ اگرچه کوچک است .

و زیتون گرچه جوان است اما پادرمیانی می کند بین گنجشک هایی که گاهی بر سر نشستن روی شاخه ها با هم دعوا می کنند .

و درخت بیدمشک آمد تا اولین ندا دهنده ی بهار باشد . چند سالی ست که پیش از بهار بیدمشک به گل می نشیند و عطر بهار را با گل هایش هدیه می کند به ما ٬ و به زنبورهایی که عسل می سازند برای سفره های هفت سین .

سال ها پیش ریحان هایی در باغچه بودند که امروز تنها نام و خاطرشان در قلب گل ها باقی مانده است . و من امیدوارم به روزی که بار دیگر حتی ریحان ها هم در باغچه ی کوچک گل دهند .

و پامچال هایی در این باغچه زندگی می کنند که روز بزرگ را درست به خاطر دارند . و دو سال پیش بر دیوار خانه ای در میان شمع ها ساعتی را بر پرواز گل یاسی گریستند .

یاس رازقی ٬ گل زیبایی بود که بهمن زمستانی امانش نداد . و من دلتنگ گل برگ های سپید او هستم ٬ و امید دارم به برگشتنش روزی ٬ حتی اگر آن روز دیگر در میان باغچه نباشم .

و بذرهای گشنیزی در این باغچه کاشته ام . و امید دارم روزی آنها بوته های نقل های گشنیزی بسیاری می شوند ..

در باغچه ی مرموز خانه ی ما میلیون ها میلیون مورچه و موجود خاکی زندگی می کنند ٬ بی هیچ غصه ای . همه چیز هست . آب هست ٬ خاک هست ٬ درخت هست ٬ خدا هست .

و من این سو در خانه ای بزرگ زندگی می کنم . و کاش می دانستم میلیون ها میلیون موجود با همین کلمات ساده خوشبخت زندگی می کنند ٬ آب ٬ خاک ٬ درخت ٬ خدا

در کنار موجودات خاکی ٬ باغچه ی ما میزبان گنجشکان بازیگوشی ست که گه گاه صدای اجتماعشان تا انتهای کوچه می رود . و همه ی موجودات خاکی خانه ی های دیگر را در فکر فرو می برد ٬ که چه سرزمین مرموزی ایست این سوی دیوار های سنگی .

و من آرزو دارم روزی را که همه ی موجودات خاکی در خانه ی ما زندگی کنند . و همه ی گنجشکان گاهی به مهمانی باغچه ی مان بیایند .

باران که می بارد همه ی پرندگان به ایوان خانه پناه می آورند و زیر میز چوبی جمع می شوند و از خاصیت باران برای زمین داستان ها برای هم می گویند . آنقدر داستان می گویند تا باران پایان گیرد و بار دیگر خنده کنان از زیر میز چوبی به آسمان پرواز می کنند .

کلاغ صبح های زود روی شاخه های درخت گردو گاهی می نشیند و چند آوازی می خواند . و می رود پی روز و روزی ای که خدا برایش آماده کرده .

درختان انگور از پس دیوار فرو ریخته اند چون شاخه های نور بر زمین و چه زیباست درخت بزرگی که نگاهش را از زمین خدا بر نمی دارد .

و من این باغچه را دوست دارم . و گنجشکان را ٬ و زمانی که همه شان با هم حرف می زنند و به حرف زدن های خودشان می خندند .

من دوستشان دارم زمانی که قصه ی باران برای هم تعریف می کنند .

گل های خوش بوی بیدمشک ٬ سیب های پاییزی درخت ٬ شاخه های سبز زیتون ٬ و دانه های شیرین انگور تقدیم شما باد .

نوشته های پراکنده ای که گاهی طعم نقل گشنیزی می دهند

sarzamine-afarinesh — Tue, 14 Apr 2009 21:23:18 GMT

صدای بوق ممتد ماشین و دیگر هیچ . دستان اش را بر صورتش گرفت و برای لحظه ای به هیچ چیز فکر نکرد . دود همه ماشین را گرفته بود .

لحظه ای بعد ٬ او زنده بود ٬ بی هیچ خطی از حادثه .

در لحظه ای که به هیچ چیز فکر نکرد همه به او فکر کرده بودند و این قلب مهربان خواهرش بود که چون فرشته ای کوچک او را از میان دود بیرون کشیده بود .

و پیر مرد دانایی می گفت : " یقینا روزی دست یتیمی را گرفته بوده است "

زندگی لحظه است . چیزی نیست جز آنچه در آن ایستاده ایم . و چه کسی می داند زمان ٬ این مادر تقدیر ها چه تصمیمی برای ثانیه های دلبندش گرفته است .

مرگ چه به ما نزدیک است و زمان چه بی رحم است گاهی که محتاج ثانیه هایش می شویم .

و من چه درمانده ام اگر مرگم فرا رسد ٬ و چیزی جز دانه های سبزی که در باغچه کاشته ام از خود به جای نگذارم .

و دیشب من چه سعادتمند بودم با نقل های گشنیزی ام که دوستشان داشتم و طعم شیرینشان خاطرم را آرام می کرد .

امروز صبح که از خواب بیدار شدیم همه ی دنیا را لجن گرفته بود ٬ و ما غافل از اینکه لجنخوار کوچک آکواریم خانه مان مرده است .

و من چه غمگینم که پیش از این ها با او دوست نبودم و نمی دانستم چه بزرگ است کاری که می کند با آن چثه ی کوچکش .

چند روزی ست که باران می بارد و همه جا پاک است و خدا امسال گویا مهربان تر از هر سال شده است

و من در میان این همه پاکی باران چه ناپاکم اگر قلب دختری را شکسته باشم .

باران می بارد و همه چیز رنگ خدا گرفته و من اما ٬ حتی اس ام اس های عاشقانه ام طعم زنان خیابانی می دهند .

خدا بزرگ است ٬ و خدا را دوست دارم حتی بیشتر از دانه های گشنیز که با هزاران آرزو آنها را در باغچه ی کوچک خانه کاشته ام .

و این خدای بزرگ مرا می بخشد روزی ٬ و دخترک را ٬ و ماهی لجن خوار را حتی .

شمعی که با آن نماز می خواندم می سوخت و سیاهی را نابود می کرد ٬ اگرچه آهسته .

لجن خوار دنیایی روشن به آب های خدا می داد و نور را به رقص وا می داشت ٬ اگرچه آهسته .

و من تند تند حرف می زنم ٬ و تند تند دل می شکنم ٬ و تند تند توبه می کنم . و دل به بزرگی خدا بسته ام .

به نام بزرگش قسم که خدای ماهی لجن خوار از خدای من بزرگ تر است .

حرف های پراکنده ام را اینجا گفتم ٬ گرچه همه یکی ست و چیزی نیست جز آنچه زندگی ام را ساخته است . نوشته های پراکنده ام را اگر خواندید مرا ببخشید ٬ حرف هایی هست که اگر اینجا نگویم سر به ابتذال خیابان ها می گذارند ٬ پس اینجا می نویسم تا شاید اس ام اس هایم دیگر محتاج زنان خیابانی نباشند .